„W bazie przygotowuję odpowiednie ładunki i czasowe „ołówki" chemiczne. Aprobata kierownictwa, na odchodnym zaś przestroga — Uważaj, chłopie, na siebie. Miejscowe organa bezpieczeństwa otrzymały formalne ostrzeżenie o możliwości dywersji. — Ładny gips. Będą na mnie polować z ostrą amunicją, a ja mam jedynie nieszkodliwe ślepaki.
Jestem już na punkcie wypadowym. Przycupnąłem w kępie krzewów tuż nad wodą i wyczekuję odpowiedniego momentu. Widzę, jak wartownik wchodzi do budki. Teraz! — decyduję i ruszam w kierunku mostu, pełzając pod osłoną nadbrzeżnych zarośli. Nagle zamieram i przyklejam się do ziemi. Oczy utkwione jak w tęczę w rysującą się na de nieba sylwetkę homeguardzisty, który niespodziewanie opuścił wartownię. Po chwili znika. Słyszę trzask zamykanych drzwi. Zrywam się i w kilku susach dopadam mostowych podpór. Teraz szybko — każda sekunda na wagę złota — pakietuję wybrane podpory, przymocowując do nich ładunki specjalną taśmą samoprzylepną. Zakładam chemiczne „ołówki" i zgniatam umieszczone w nich ampułki z kwasem. Za pół godziny kwas przeżre zabezpieczające druciki i nastąpi wybuch. Ale ja w tym czasie będę już daleko. Nie, wybuch nie nastąpi, bo choć materiał jest prawdziwy, to jednak detonatory pozorowane.“(2)