„— Tak, więc co dalej — pyta panna.
— Mówię to tylko. Był niegdyś flecista, wirtuoz, który z przesytu skończył tem, że cisnął muzykę pod krzesło z nutami i wydmuchiwał bańki mydlane na flecie. I to tylko tak mówię.
W tem miejscu ucina. Oboje milczą.
Moss przerywa milczenie — Pan się znajduje w podniosłym nastroju! — rzekł.
Samobójca patrzy na niego i w zamyśleniu mruga oczyma.
— Wzruszające to było słuchać pana, chwilami
— rzekłbyś — całkiem jakby wiersze, — rzekł Moss.
I .i n na znów się nieco uśmiechnęła, a że samobójca i ii raz zdawał się nic nie słyszeć, Moss nie próbował .Iluej wciągnąć go do rozmowy, lecz podniósł się5 tal chwilę i wyglądał oknem, poczem wyszedł.
Tumci oboje zostali. Poczęło się zmierzchać.
Z chwilą, gdy się okazali sam na sam, zmiana jakaś, zda się, nastąpiła. Dama w guście mężczyzn pnechyliła ukośnie głowę i zaczęła myśleć o tem, i u mi powiedział, udawała przynajmniej, jak gdyby incilvtowała. Właściwie szaleńcem ten człowiek .u. był, i to już jest czemś. Z rozmaitych oznak i cech wywnioskowała, że nie odmawiał sobie koniecznych rzeczy, lecz kupował, co mu było potrzebne — coby w ice. mu być mogło Czy posiadał interes w mieście, On też żył z renty Lecz przedewszystkiem — co w nim zostało zdruzgotane Ona sama jest tą, Ma której nie byłoby bez znaczenia dowiedzieć się, w jaki sposób nieszczęsny człowiek mógł odstąpić ul samobójstwa.“(12)