„— Co — spytał Leon. — Nic nie rozumiem...
— Wesz — odrzekł lakonicznie Teć.
Owszem, owszem, teraz ten gest zrozumiał. Ordynarny, a też wzbudzający współczucie gest ludzi, przeróżnych żebraków i biedaków, wyłapujących na sobie robactwo... Roześmiał się uprzejmie.
— To znaczy w jakim sensie
— A w tym, że tyle jest życie ludzkie warte! — odrzekł nadal obficie pocący się bibliofil. Wciąż szukał oczami oczu Wachickiego. Ściemniło się jeszcze bardziej.
— Ba, to raczej filozofia. Naturalnie, naturalnie, wszyscy jesteśmy puchem marnym i tak dalej... Ale pan to właściwie z jakiego powodu Bo nie widzę związku.
— Jakże! Ja wciąż o warach! Trafi człowiek w kołowrotek ot tam, pod filarami, i zgniecie go jak tę weszl
Gdzieś z dołu doszedł drewniany odgłos wspinających się po schodkach butów, po czym w otworze schodni ukazał się smoking kelnera. Wychylił się tylko sam jego tułów z serwetką pod pachą.
— Czy może mam tu panów obsłużyć
— A to zależy od pana — i Wachicki wskazał sąsiada.
— Czemu nie. Bo jeszcze samą małość tu pozostaniemy. Panie starszy, skocz pan na jednej nodze i przynieś mi jeszcze kieliszek i kanapkę.
Smoking zsunął się w dół. Teć podszedł do wiklinowego stolika i usiadł w leżaku.“(3)