„— Chodź — rozkazał i nie oglądając się ruszył przodem za jeden, drugi zakręt wijącej się ścieżki, która znikła nagle w miejscu, gdzie kolorowa skałka wyglądała jak przerąbana potężnym tomahawkiem legendarnego olbrzyma., Po dnie ciurkał szeroko rozlany, płytki struimień. Za cieśniną leżała Dolina Bajki. Tak ją! Karol nazwał, gdy pewnego ciepłego dnia Toimniża zaprowadził go za kamienny próg. Kiedyś prawdopodobnie stanowiła dno górskiego jeziorka, gromadzącego przez wieki żyzny muł, na którym teraz rosła bujna trawa — spiżarnia dostarczająca jego wierzchowcowi paszy na cały rok. Cudowne § mienie, dokąd zima prawie nie docierała, rTwejście wiodło jedynie poprzez pękniętą skałę. Z pozostałych trzech stron dostęp zamykały strome zbocza. W najdalszym krańcu doliny, na wysokiej ścianie, wygiętym łukiem drżał i pienił się miniaturowy wodospad. U podnóża wyżłobił płytkie, owalne wgłębienie, które z kolei zamieniało się w rzeczkę płynącą skrajem doliny aż ku naturalnemu wyjściu, a dalej — ginącą wśród piargów i skał. Karol nie zdołał odnaleźć dalszego ciągu strumienia. Prawdopodobnie jego skąpy nurt, nie zasilany żadnym dopływem, ginął w jakiejś szczelinie bez dna.“(9)