„— A więc bądź cierpliwa, Lorenzo — rzekł Balsamo bez gniewu, ale z głębokim smutkiem.
. Lorenza zasępiła się.
— A więc odmawiasz mi — zapytała.
— Ty sama nie chcesz tego.
Nerwowe poruszenie Lorenzy zwiastowało rosnący gniew i zniecierpliwienie.
— Mogę coś dla ciebie zrobić — uprzedził ją.
— Mów, zobaczymy, jak bardzo jesteś wspaniałomyślny.
— Bóg, przypadek czy fatalność powiązali nas nierozerwalnymi więzami — zaczął. — Nie próbujmy ich rozrywać, ponieważ tylko śmierć może tego dokonać...
— Przecież wiem o tym — przerwała mu z niecierpliwością.
— A więc mogę zrobić dla ciebie to, że za tydzień będziesz miała tutaj towarzyszkę.
— Tutaj! Za kratami i zamkniętymi drzwiami! Och, sam nie wiesz, co mówiszl
— To jednak wszystko, co mogę zrobić dla ciebie — po wtórzył. — Zastanów się dobrze.
— Do tej pory cierpiałam własnym cierpieniem — odpowiedziała Lorenza. — Teraz chcesz mi dodać jeszcze jedną męczarnię przyprowadzisz jeszcze jedną ofiarę, która zacznie schnąć, blednąc i umierać, rozpaczać i miotać się jak w więzieniu, łamać paznokcie o ściany. A kiedy wypłacze oczy j będziesz miał dwa trupy zamiast jednego, powiesz z diabelską dobrocią, że to dzieci rozmawiają z sobą, bawią się i są szczęśliwe. Nie! Nigdy nie zgodzę się na to! — dokończyła z gniewem.“(13)